Jak pogodzić się ze stratą bliskiej osoby?

Jak Sobie Poradzić ze Śmiercią?

„… kiedy jesteśmy w żałobie, opłakujemy nie tylko stratę drogiej nam osoby, ale także część nas samych, która odchodzi wraz z nią …”

Po utracie osoby bliskiej zastanawiamy się jak mamy dalej żyć, jak funkcjonować bez tej osoby. Wydaje nam się niemożliwe, żeby prowadzić normalne życie, nie możemy sobie wyobrazić, jak to będzie dalej. Odejściu kogoś bliskiego towarzyszy ból, cierpienie, rozpacz i ogromny żal.

Kiedy umiera bliska osoba czujemy się puści, wszystko wydaje nam się bez znaczenia, życie traci sens…Rzeczywistość staje się nie do zniesienia, wydaje nam się wręcz nierealna. W głowie pojawia się tysiące myśli, pytań, wspomnień. Człowiek gubi się w swoich uczuciach i emocjach, ponieważ na śmierć nikt go nie przygotował. Nie da się przygotować na śmierć. Nawet, jeśli jesteśmy świadomi, że nadejdzie to nie potrafimy się na nią przygotować. Śmierć zawsze jest wielkim zaskoczeniem i ogromnym przeżyciem dla wszystkich bliskich zmarłego.

Żałoba jest bardzo trudnym i ciężkim okresem. Musimy przez ten okres czasu przejść, aby odnaleźć w sobie ponownie radość z życia. Żeby dalej żyć. W czasie żałoby należy pozwolić sobie na płacz. Wiele ludzi wstydzi się płakać, udaje „twardziela”. Jest to bardzo często błąd, ponieważ płacz i łzy sprawiają ulgę w cierpieniu.

W kulturze XXI wieku nie mamy przyzwolenia na otwarte mówienie o śmierci. Jest to temat tabu, temat niewygodny, nie poruszany w towarzystwie i omijany przez społeczeństwo. Należy jednak pamiętać, że śmierć towarzyszy każdemu człowiekowi, jako, że każdy z nas jest istotą ludzką. W niektórych kulturach, dni po śmieci osoby nam bliskiej mijają na wspólnym przeżywaniu żałoby. Jest wtedy czas na rozpacz, odbywają się ceremonie pogrzebowe, ceremonie żalu, w których wspólnie, bliscy osoby czuwają nad zmarłym, modlą się o jego dusze i wspominają go. Niekiedy, żałobnicy przywdziewają specjalne kostiumy i maski symbolizujące smutek i żal, które są następnie rozdzierane. To ma symbolizować wspólne przeżywanie śmierci przez wszystkich. W naszym społeczeństwie, wspólne przeżywanie śmierci kończy się już na pogrzebie. Potem zostajemy zazwyczaj sami z naszą stratą.

Czas żałoby to czas, w którym każdy inaczej przeżywa śmierć bliskiej osoby. Uczucia, które wtedy nam towarzyszą to zaskoczenie, niedowierzanie oraz przerażenie. Odczuwamy wtedy gwałtowny, ogromny żal, który ściska nam gardło, a czasami zamknięcie się w sobie i odrętwienie. Świat po utracie bliskiej osoby wydaje nam się zły, inny. Czujemy, że nic już nie jest i nie będzie takie samo. Zamykamy się w sobie i wspominamy. Różne przedmioty, osoby i wydarzenia z życia codziennego przypominają nam stale o zmarłej osobie i budzą w nas negatywne uczucia. Często mamy pretensje oraz zachowujemy się wrogo w stosunku do osób, które stykały się z utracona osobą i były z nim w bliskich kontaktach.

Bardzo ważne jest, aby uzewnętrzniać swój ból. Jeśli ukrywamy swoją stratę, nie pokazujemy emocji i uczuć, wtedy wysoce prawdopodobne jest, że zaczniemy się obwiniać. Ból może wrócić pod różną postacią: ma różne objawy, czasami wraca pod postacią nienormalnych, chorych zachowań. Ludzie różnie reagują na śmierć bliskiego. Ból może wrócić pod postacią wyrzucania sobie, zadręczania się i wyrzutów sumienia : „Gdybym wtedy, zabrała go do lekarza może byłoby inaczej…”, „Mogłem zauważyć, że coś jest nie tak…”

Czasami bardzo pomocna jest zmiana otoczenia. Ludzie potrzebują energii, chwilowej przerwy od „uczucia bólu”. Wtedy dobrze jest pobyć z daleka od miejsca, które kojarzy nam się ze zmarłą osobą. To wcale nie oznacza, że ucieka się od żałoby czy, że śmierć bliskiej osoby była nam obojętna. Często ludzie przezywający żałobę, czują się bardzo samotni. Znajomi i członkowie rodziny boją się zapytać jak osoba pogrążona w żałobie się czuje w obawie, że wywołamy przykre wspomnienia. Ludzie, którzy otaczają żałobnika często boją się wymawiać imienia zmarłej osoby, bo boją się reakcji osoby pogrążonej w żałobie.

Ciężkim, ale niezbędnym zadaniem osoby pogrążonej w żałobie jest przystosowanie się do rzeczywistości i akceptacja braku osoby, którą straciliśmy. Jest to bardzo trudny etap. Dla każdego znaczy to zupełnie coś innego. Zależy to głównie od tego, jaką rolę w naszym życiu pełniła osoba zmarła i kim ona dla nas była. Akceptacja braku osoby zmarłej w życiu nie oznacza zapomnienia o niej. Oznacza pogodzenie się ze startą, z tym, że tej osoby już nie ma na padole ziemskim. Na tym etapie żałoby musimy znaleźć w sobie siłę, by znaleźć nowe miejsce dla osoby zmarłej w swoim życiu. Dotychczas podczas żałoby była dla nas to osoba centralna, której dedykowaliśmy czas, nasze myśli wędrowały tylko ku niej. Musimy jednak iść dalej przez życie. Zmarły zawsze będzie miał bardzo ważne miejsce w naszych sercach i nie zapomnimy o nim nigdy.

VN:F [1.9.16_1159]
Ocena: 4.9/5 (26 Głosy cast)
Jak pogodzić się ze stratą bliskiej osoby?, 4.9 out of 5 based on 26 ratings
  • Donny Lamoore

    Dobry przykład oby tak dalej.

  • odreki.pl

    W poście poruszone zostały bardzo ciekawe kwestie.
    Pozdrawiam

  • Krzysztof

    Zapraszam do komentowania