Nagrobki – kiedyś, a współcześnie

Nagrobki Historia Lublin

Nagrobki, czyli trwałe upamiętnienie pamięci o osobach zmarłych istniały w różnych kulturach od dawna.
W zależności od okresu czasu przyjmowały one charakterystyczne formy. Na przestrzeni wieków zmieniało się również ich nazewnictwo. W czasach prehistorycznych rodzajem mogiły, w której chowano zmarłych były tzw. kurhany. Ich kształt przypominał kopiec kreta. Były one stożkowate lub półokrągłe. Kurhany były zbudowane z drewna oraz kamienia. W środku elementu kamienno- drewnianego znajdował się grób z pochówkiem.
W starożytnym Egipcie natomiast, typowe były mastaby oraz piramidy. Mastaba składała się z części nadziemnej oraz podziemnej. Był to grobowiec mający kształt ostrosłupa umiejscowionego na prostokątnym terenie. Część podziemna oraz nadziemna były ze sobą połączone przy pomocy specjalnego szybu, który zasypywano po pogrzebie. Mastaby były powszechne wśród zwykłej społeczności. Niektóre z nich były bardzo skromne. Te bogatsze, wyposażone były w wiele pomieszczeń, kaplic itp. W środku znajdowały się posągi zmarłego oraz jego rodziny. Część nadziemna stanowiła miejsce kultu. W części nadziemnej natomiast znajdowała się mumia zmarłego. W XXXI w p.n.e mastaby były grobami wysoko postawionych ludzi w Państwie. Ich umiejscowienie było w pobliżu piramid władców i tworzyły długie ulice, które przecinały się ze sobą pod kątem prostym.
Faraonowie Egiptu budowali swoje grobowce już za życia. Najbardziej znana z pierwszych piramid jest piramida Dżesera usytuowana niedaleko Memfis. Składa się ona z sześciu nałożonych na siebie mastab. Była ona piramidą schodkową. W późniejszych czasach piramidy schodkowe zastąpiono piramidami łamanymi, a następnie w kształcie ostrosłupów. Warto wspomnieć, że niedaleko piramid oprócz mastab przeznaczonych dla dostojników państwowych znajdowały się mniejsze piramidy dla królowych.

Nagrobek w starożytnej Grecji nazywany był tolosem lub mauzoleum. Tolos to kamienny grobowiec na planie koła przykryty kopułą lub płaskim sklepieniem. Najbardziej popularne były w epoce mykońskiej. Mauzoleum to rodzaj grobowca w formie monumentalnej. Były to oddzielne budowle o niezwykle ozdobnym wnętrzu. Mauzoleum pełniło funkcję sakralne, bowiem były miejscem symbolicznym, upamiętniającym zmarłą osobę i zbudowanym ku jej czci.

W starożytnym Rzymie charakterystyczne były sarkofagi, stele oraz małe kapliczki. Stela to pomnik nagrobny, który był ustawiony pionowo. Jego formą była płyta wraz z dekoracją oraz inskrypcją. Stele wykonywane były z marmuru lub kamienia. Stele upamiętniały życie władców oraz wydarzenia religijne. Wyróżnia się też stele nagrobne, które ustawiane były tylko w miejscu pochówku osoby zmarłej i przedstawiały zmarłego. Często na stelach znaleźć można było też biografię zmarłego lub/i epitafium. Sarkofagi pełniły funkcję obecnych, współczesnych nagrobków. Co ciekawe, przyjmowały one formę kamiennej trumny. Jej kształt był podobny do prostokątnej skrzyni. Z zewnątrz była dekorowana rzeźbą lub malunkami. Kapliczka stawiana była przy drogach. Zazwyczaj była to drewniana skrzynka z rzeźbą.

W czasach średniowiecza nagrobki oznaczane były przez płyty wykonane z kamienia i ozdabiane krzyżami. W renesansie natomiast stawiano wielokondygnacyjne nagrobki, które były bogato zdobione. Polski nagrobek renesansowy dzieli się na dwa główne rodzaje: architektoniczno-zdobniczy i figuralny.

W czasach współczesnych popularne są skromne nagrobki, wykonywane w formie grobowców na cmentarzach. Inne formy klasycznych nagrobków to płyty czy pomniki.

Ofertę nagrobków w Lublinie znajdą Państwo na podstronie: https://animus24.pl/nagrobki-lublin.html

VN:F [1.9.16_1159]
Ocena: 5.0/5 (1 Głos cast)
Nagrobki - kiedyś, a współcześnie, 5.0 out of 5 based on 1 rating